Seyšur sum veršur fluttur viš bili ella bįti skal hava gott plįss at standa į ķ last, višfestum vogni ella dekki. Her mugu ikki vera framstandandi kantar, boltar, seymir e.l. sum kunnu lųsta djórini. Undirlagiš mį ikki vera hįlt og skal vera lętt at halda reint.
Taš er ikki loyvt at binda beinini į seyšinum saman undir flutningi. Seyšurin skal hava neyšuga vernd móti vešri og vindi. Koyrast skal varliga; serligt ansni skal vķsast har vegurin er óslęttur ella snarar. Ikki seta feršina skjótt upp ella bremsa haršliga.
Vognurin ella lastin har seyšurin hevur veriš skal vaskast og sóttreinsast tį flutningurin er lišugur.
Av- og įskipan er best eftir einari rampu, sum ikki mį vera hįl og og ikki ov brųtt.
Skaddur seyšur, sum hevur trupult viš at ganga ella standa uppi mį ikki flytast. Undantųk kunnu ķ einstųkum fųrum gerast, t.d. um seyšurin skal flytast ķ.s.v. višgerš.
Um neyšugt er at heysa ella stjóra seyšin eigur hetta at vera gjųrt viš skynsemi. Taš er ikki loyvt at heysa seyš hangandi viš samanbundnum beinum. Ķ stašin eigur ein egnašur seli ella lķknandi at verša nżtt.